من و مترسک

kalagh-mimanam — Sat, 12 Apr 2008 11:49:18 GMT

سلام.

این هم اولین غزلگریه ی امسالم ( البته نیاز به اصلاحاتی داره که شاید در آینده انجام بشه )

گنجشک ها طوفان زده ، پروانه ها پرپر

فرقی ندارد بی گمان ؛ این روزها دیگر ــ

حتی بهار از چشم هایم روی می تابد

مثل درختی سوخته در غربت آذر

از تنگنای روح من راه زیادی نیست

تا وسعت حزن آور یک دشت خاکستر

من از تو دورم ، از تو دورم ، دور دور دور

مانند آدم برفی از خورشید شهریور

هرچند بر آیینه ای آهی نرویانم

هرچند با لبخندهام این بغض را ...

من در این پیله می میرم ؛

تو بی پروانه می سوزی

دستی مگر صورت زند تقدیر را از سر...

فروردین ۱۳۸۷

آه ای زندگی ! منم که هنوز با همه پوچی از تو لبریزم...

kalagh-mimanam — Wed, 19 Mar 2008 09:11:18 GMT

خوشحالم اما نه به خاطر اومدن سال تازه ؛ به خاطر رفتن سالی که دل چندان خوشی ازش ندارم.

شاید هرسال که می گذره به اندازه ی یه دور گردش زمین دور توده ی غبارآلودی که ادعای روشنی می کنه از خاطره هایی که دوستشون داریم دورتر می شیم اما با این حال خوشحالم که سال ۸۶ داره تموم می شه.

خوش به حال ماهیای توی تنگ عید پارسال ! همونایی که الان نیستند تا خاطره های تلخشون رو مرور کنند.تا يادشون بياد به خاطر چه شادی غم انگیزی رنج اسارت رو خریده ند...

امسال مثل همیشه نیست.این بار فکر نمی کنم که من هم دارم با درختای بهار جوونه می زنم.این بار مرگ و تولد زمین فقط بهم یادآوری می کنه که بارها مرده م ، هرچند هرگز متولد نشده م !

به قول قیصر عزیز:

صد سال سیاه برنگردی ای سال...

به هر حال امیدوارم سال جدید برای همه پر از تازگی و رویش باشه.دلیلی برای تبریک گفتن پیدا نمی کنم اما با این وجود :

بهار نو - هر چند هنوز از راه نرسیده - مبارک !

و آرزو می کنم سال دیگه این موقع حد اقل بعضی چیزا اینجور نباشه که هست...

این روزها... خیلی برای گریه دلم تنگ است

kalagh-mimanam — Tue, 19 Feb 2008 11:13:47 GMT

همیشه سلام.

ابیات آخری که نوشته م فقط برای این که فکر کنم هنوز هم می تونم بنویسم :

جاری شد و از آسمان ها بر زمین افتاد

روزی که بر پیشانی تقدیر چین افتاد

گاهی شرنگی کهنه شد در مویرگ هایم

گاهی شبیه شیر پیری در کمین افتاد

بر هر درخت خیزران رخت عصا پوشاند

تا هر عصا ماری شد و در آستین افتاد

تا روزهایم تا ابد خاکستری باشد ،

آتش شد و در خرمن کفر و یقین افتاد

وقتی که اصلی نیست ، اسبی هم نخواهد ماند

این دل سواری مرده بود و پای زین افتاد

نفرین اگر عشق است این ؛ نفرین به سیبی که

از دست های مادرم – حوا- زمین افتاد ...

بهمن ۱۳۸۶

حکمم از زمین رها شدن نبود ...

kalagh-mimanam — Fri, 08 Feb 2008 09:47:18 GMT

خالی ام چون باغ بودا ، خالی از نیلوفرانش

خالی ام چون آسمان یخ زده بی اخترانش

خلق ، بی جان ، شهر گورستان و ما در غار پنهان

یأس و تنهایی و من ، مانند لوط و دخترانش

پاره پاره مغربم. با من نه خورشیدی ، نه صبحی

نیمی از آفاقم اما ، نیمه ی بی خاورانش

سرزمین مرگم اینک برکه هایش دیدگانم

واین دل توفانی ام ، دریای خون بی کرانش

پیش چشمم شهر را بر سر سیه چادر کشیده

روسرس های عزا از داغدیده مادرانش

عیب از آنان نیست من دلمرده ام کز هیچ سویی

در نمی گیرد مرا افسون شهر و دلبرانش

جنگ جویی خسته ام . بعد از نبردی نابرابر

پیش رویش پشته ای از کشته ی همسنگرانش

دعوی ام عشق است و معجز شعر و پاسخ طعن و تهمت

راست چون پیغمبری رو در روی ناباورانش

« حسین منزوی »

kalagh-mimanam — Mon, 19 Nov 2007 02:22:24 GMT

۱)

دوباره چله نشستم مرور خاطره را

مرور آن شب مرموز پرمخاطره را

و کاهنان نگاهت دوباره آمده اند

که دختران من ــ این شعرهای باکره ــ را

کنار معبد یک عشق تازه سر ببرند

چقدر باد می آید ؛ ببند پنجره را

از آن شبی که تفنگ شکارچی پر دا ــ

ده از کویر دلم دسته های هوبره را ،

هنوز باد می آید و باز می کوبد

به شیشه نازکی بال های شب پره را

اسیر قلعه ی تنهایی ام ؛ کجایی عشق ؟

تو قهرمان منی ؛ بشکن این محاصره را

« پانته آ صفایی »

۲)

تقدیم به روح بزرگ قیصر:

ناگهان برداشت از شب های تهران ماه را

آسمان تیره با چشمان گریان ، ماه را

ناگهان آیینه های شب ترک برداشته ند

ناگهان دزدیده اند از شب نشینان ماه را

صبح اخبار حوادث چند بار اعلام کرد :

دست دریا می سپارند ابر و باران ماه را

گرچه تلخ اما خبر تا شب مرتب پخش شد

این که گریان می برند آرام و خندان ماه را

می برند از کوچه های آفتاب آیینه را

می برند آشفته و سر در گریبان ماه را

دست تقدیر آه ، در یک عصر پاییزی گرفت

زودهنگام از غروب شعرهامان ماه را

هرچه را تقویم ها گفتند باور کرده ایم

غیر از اندوه سه شنبه هشت آبان ماه را

«مریم کرباسی»

kalagh-mimanam — Wed, 12 Sep 2007 03:39:18 GMT

به رسم همیشه سلام.

این بار با یه دلنوشته در خدمتتونم که شاید نشه بهش گفت شعر. خودم به چشم « نمایشنامه ای در چهار پرده » نگاهش می کنم. منتظر حرف ها و نقد های ارزشمندتون هستم.

فسیل می شوی و هیچ کس نمی فهمد

تمام دلخوشی چند روزه ات دریاست

زمین که صفحه ای از سرنوشت دنیا شد،

شب از غم نرسیدن به چشمه ی خورشید

نشست گوشه ای و تاهمیشه تنها شد

و عشق آمد و لبخند زد ولی نم نم

به پلک های عبوسش رسید و دریا شد

رسید و دریا شد ، بی خیال ماهی ها

به رقص آمد و موجی عظیم برپا شد

هزار ماهی کوچک به ساحل افتادند...

و این تویی که مرا هم به خاک خواهی داد

که موج حادثه هرگز خبر نخواهد کرد

وسرنوشت من این است ، خوب می دانم

که وردهای پری ها اثر نخواهد کرد

که دوستم دا... حس می کنم تنم سرد است

و گیج می رود از تشنگی سرم ، دریا !

بگیر دست مرا ! موج دیگری هم هست

هنوز... صبر بکن حرف آخرم...دریا!

و این منم که کنارت نفس نفس نـ... نه...

و مرگ شب ، رقص خیس روز ، ماهی ها

هنوز ساحل سنگی ، هنوز ماهی هــا...

مرداد۱۳۸۶

kalagh-mimanam — Mon, 30 Jul 2007 02:49:18 GMT

به رسم همیشه ها و دوباره ها سلام.

سه غزل از یه شاعر خوب فرخ شهری :

۱)

تا رها کرد به سر روسری تور ، عسل

ریخت در آینه ی شعر نشابور عسل

چشم هایش که تعابیر بهشت اند انگار

که خدا ریخته در چشمه ای از نور عسل

روی هر گل که دلش خواسته را بوسیده

این همه عاشقی آموخت به زنبور ، عسل

مردی از حنجره اش تلخ ترین غم جاری ست

و صدا می زند از فاصله ای دور : عسل ... !

۲)

از کوچه های این شب بن بست می روم

تا چشم های منتظری هست ، می روم

بانوی ماه ، مشرقی کهکشان به دوش !

وقتی که آسمان به تو پیوست می روم

از چشم های روشنت انگور می چکد

پلکی اگر به هم بزنی ، مست می روم

آنقدر عاشقم که تصور نمی کنی

با یک نگاه ساده ات از دست می روم

آهوی کوچکم ، غزل چشم نقره ای !

وقتی که ماه پنجره را بست می روم

« یک دست جام باده و یک دست زلف یار »

همراه دست هایی از این دست می روم

۳)

اگرچه شاعرم و مثل قبل بی پروا

هنوز نابلدم از تو شعر گفتن را

چگونه هر غزل از شمس پرده بردارد

کسی که نیست در اندازه های مولانا ؟

تو را به نیمه ی اردیبهشت می خواند

کسی به هیأت خورشید از فراسوها

تو شاعرانه ترین انتخاب من هستی

چگونه بسپرمت دست دیگری ؟ اما ...

شب است و آینه ها شاعرانه می خوانند

حریر روسری ات را به شب بکش یلدا !

منم که هر غزلم موج موج دلتنگی ست

« شبیه یک پری دور مانده از دریا » *

چه انتظاری از این شعرگریه ها داری

که انتظار مرا برده از خودم بالا ؟

تویی که « می روی » و باز هم نمی گردی

و من که تا به ابد می سپارمت به خدا

*مهدی زارعی

«پریسا جعفری »

kalagh-mimanam — Sat, 23 Jun 2007 02:39:18 GMT

سلام.

۱)

من ، با گندمزار گناهم دلخوش

چون آينه اي به سوز آهم دلخوش

دريا دريا ، ستاره ها سهم شما

من حوضم و با نگاه ماهم دلخوش

۲)

با خاطره ي تو دست در دست پريد

تا رويا ، تا پرنده اي مست پريد

ديشب ، قفسي كه آرزويت را داشت

خاكستر شد ،‌ به باد پيوست ، پريد

۳)

حتي با سوز تار مي خنديدم

منصور صفت به دار مي خنديدم

مي آمد و خنده خنده مي باريدي

مي رفتي و زار زار مي خنديدم

ارديبهشت ۱۳۸۶

kalagh-mimanam — Sat, 14 Apr 2007 11:51:18 GMT

سلام

از همه ی دوستانی که « اومدند و خوندند و نوشتند » و « اومدند و نخوندند و نوشتند » و « اومدند و نخوندند و ننوشتند » و « نیومدند » صمیمانه متشکرم و با دو غزل از دوستان در خدمتتونم ( منتظر نقدها و نظرات ارزشمندتون هستم ) :

پرندگان مهاجر ! كجاي پاييزيد؟

كه تا پري بگشاييد بال مي ريزيد

شما كه از دل اين آسمان خبر داريد

چرا شبيه غزل هاي من غم انگيزيد؟

كسي كه كوچ نكرد و شكست من بودم

قرار نيست غمم را دوباره برخيزيد

همين كه مي شود از دست هاي پاك شما ...

همين كه از طلب صد بهار لبريزيد ...

قسم به جان همين آه هاي تو خالي

به جان هرچه بهار است زود بگريزيد

پرندگان ! همه ي فصل هاي ما زرد است

تمام هستي تان را دو بال مي ريزيد

اگر شما برويد و بهار سر برسد

سر مرا به تن دارها بياويزيد

هنوز هم كه هنوز است حسرت پرواز

پرندگان مهاجر ! كجاي پاييزيد؟

« زهرا رحیمی »

صدای فاصله ها را قدم قدم تا تو...

چقدر فاصله مانده ست بین من با تو

تمام راه ، منم منتظر نگاهت را

و لحظه ای که رسیدم چه شاد ، اما تو

نگاه سبز دلت را به ديگري دادي

و باز پرسش از من كه « ديگري يا تو ؟ »

چه روزگار خوشي بود ؛ فكر من بودي

تمام شعر و كلامت فقط « تو ! تنها تو ! »

و مي روم كه دلت را به ديگري بدهي

چقدر فاصله افتاده بين من با تو !

« اکرم جعفری »

kalagh-mimanam — Fri, 02 Mar 2007 03:53:18 GMT

ظهر

مادرم

برنج و همیشه پخته است

و من میل به آش به ندرت دارم

عصر

پنجره مان تکراری باز می شود

و خنده ی پدر بزرگ روی ایوان مکرر است

و خواهرم

بازی همیشگی اش را تاب می آورد

شب

دست های پدر مثل همیشه خسته است

و شیر خانه مان

خواب سراب می بیند

کاش فردا نشود

که با کیفی از بی حوصلگی

در مدرسه مجدد شوم

«مهشید تمنایی»