| تبليغات | X |
سه شعر از يك شاعر با ذوق اصفهاني:
۱)
كه بود آن كه غريبانه خوانــــد نـــــــــــام تورا ؟
به پاي قافيه هايم كشــــــــــــــــــاند نام تورا ؟
كسي كه شاعر غمگين شعرهاي من است،
به روي قافيـــــــه هايم نشـــــاند نــــــــام تورا
۲)
دستان گرمـــم تا ابد تــــن پـــــوش دســــــــتانت
چشمان خيس و اشـــــك هايم ، ابر و بارانـــــــت
من آسمان،پرواز كـــــــــــــن! آغوش من باز است
جان مي دهم يك شب به اين پرهاي بي جانــت
دل وسعتش اندازه ي درياســــــــت، در دريــــــــا
غوغا بـــــــــكن با التـــــــــهاب خشم و طوفانـت!
سرچشمه ام، سرچشمه اي از شور عشق تــو
بگذار آغازي شــــوم در اوج پـــــــــايــــــــــانــــــت
من سايبانت مي شوم، در سايه ام بنــــشـيـن!
آرام خواهـد شد تــــن از غــــــم پريــــــشــــانـت
وقتي نگاهــــت خيره مي ماند به چشمانـــــــم
مستانه مي رقصــــم ميان قــــــــاب چشمانـت
حالا كه از عشقت مرا راه گريزي نيســــــــــــت،
اي عشــــــــق ! آزادم نكــــــــن از بنـــد زندانـت
۳)
چقــــــدر فاصله باشــد ميان ما ؟ بـرگــــرد!
كه انتظار كشيدن ز عشق ســــــــيرم كـرد
تو وسعت همه ي شعر هاي من هستــي
تويي كه گم شده در خاطرات من، اي مرد
دلي كه با تو غزل مي سرود، بعد از تــــــو
به روي دوش گرفته ست كولــــه اي از درد
به جز خيال تو راهي براي ماندن نيســــت
چقدر فاصلـه باشد ميان ما ؟ برگـــــــــرد !
«نفيسه باقري»
