۱)

دوباره چله نشستم مرور خاطره را

مرور آن شب مرموز پرمخاطره را

و کاهنان نگاهت دوباره آمده اند

که دختران من ــ این شعرهای باکره ــ را

کنار معبد یک عشق تازه سر ببرند

چقدر باد می آید ؛ ببند پنجره را

از آن شبی که تفنگ شکارچی پر دا ــ

ده از کویر دلم دسته های هوبره را ،

هنوز باد می آید و باز می کوبد

به شیشه نازکی بال های شب پره را

**

اسیر قلعه ی تنهایی ام ؛ کجایی عشق ؟

تو قهرمان منی ؛ بشکن این محاصره را                            

                                                   « پانته آ صفایی »

۲)

تقدیم به روح بزرگ قیصر:

ناگهان برداشت از شب های تهران ماه را

آسمان تیره با چشمان گریان ، ماه را

ناگهان آیینه های شب ترک برداشته ند

ناگهان دزدیده اند از شب نشینان ماه را

صبح اخبار حوادث چند بار اعلام کرد :

دست دریا می سپارند ابر و باران ماه را

گرچه تلخ اما خبر تا شب مرتب پخش شد

این که گریان می برند آرام و خندان ماه را

می برند از کوچه های آفتاب آیینه را

می برند آشفته و سر در گریبان ماه را

دست تقدیر آه ، در یک عصر پاییزی گرفت

زودهنگام از غروب شعرهامان ماه را

هرچه را تقویم ها گفتند باور کرده ایم

غیر از اندوه سه شنبه هشت آبان ماه را

                                                     «مریم کرباسی»