خوشحالم اما نه به خاطر اومدن سال تازه ؛ به خاطر رفتن سالی که دل چندان خوشی ازش ندارم.

شاید هرسال که می گذره به اندازه ی یه دور گردش زمین دور توده ی غبارآلودی که ادعای روشنی می کنه از خاطره هایی که دوستشون داریم دورتر می شیم اما با این حال خوشحالم که سال ۸۶ داره تموم می شه.

.

.

.

خوش به حال ماهیای توی تنگ عید پارسال ! همونایی که الان نیستند تا خاطره های تلخشون رو مرور کنند.تا يادشون بياد به خاطر چه شادی غم انگیزی رنج اسارت رو خریده ند...

امسال مثل همیشه نیست.این بار فکر نمی کنم که من هم دارم با درختای بهار جوونه می زنم.این بار مرگ و تولد زمین فقط بهم یادآوری می کنه که بارها مرده م ، هرچند هرگز متولد نشده م !

به قول قیصر عزیز:

صد سال سیاه برنگردی ای سال...

به هر حال امیدوارم سال جدید برای همه پر از تازگی و رویش باشه.دلیلی برای تبریک گفتن پیدا نمی کنم اما با این وجود :

 بهار نو - هر چند هنوز از راه نرسیده - مبارک !

و آرزو می کنم سال دیگه این موقع حد اقل بعضی چیزا اینجور نباشه که هست...