به رسم همیشه ها و دوباره ها سلام.

 سه غزل از یه شاعر خوب فرخ شهری :

 ۱)

 تا رها کرد به سر روسری تور ، عسل

 ریخت در آینه ی شعر نشابور عسل

 چشم هایش که تعابیر بهشت اند انگار

 که خدا ریخته در چشمه ای از نور عسل

 **

 روی هر گل که دلش خواسته را بوسیده

 این همه عاشقی آموخت به زنبور ، عسل

 **

 مردی از حنجره اش تلخ ترین غم جاری ست

 و صدا می زند از فاصله ای دور : عسل ... !

 ۲)

 از کوچه های این شب بن بست می روم

 تا چشم های منتظری هست ، می روم

 بانوی ماه ، مشرقی کهکشان به دوش !

 وقتی که آسمان به تو پیوست می روم

 از چشم های روشنت انگور می چکد

 پلکی اگر به هم بزنی ، مست می روم

 آنقدر عاشقم که تصور نمی کنی

 با یک نگاه ساده ات از دست می روم

 آهوی کوچکم ، غزل چشم نقره ای !

 وقتی که ماه پنجره را بست می روم

 « یک دست جام باده و یک دست زلف یار » 

 همراه دست هایی از این دست می روم

 ۳)

 اگرچه شاعرم و مثل قبل بی پروا

 هنوز نابلدم از تو شعر گفتن را

 چگونه هر غزل از شمس پرده بردارد

 کسی که نیست در اندازه های مولانا ؟

 **

 تو را به نیمه ی اردیبهشت می خواند

کسی به هیأت خورشید از فراسوها

 تو شاعرانه ترین انتخاب من هستی

 چگونه بسپرمت دست دیگری ؟ اما ...

 شب است و آینه ها شاعرانه می خوانند

 حریر روسری ات را به شب بکش یلدا !

 منم که هر غزلم موج موج دلتنگی ست

 « شبیه یک پری دور مانده از دریا » *

 چه انتظاری از این شعرگریه ها داری

 که انتظار مرا برده از خودم بالا ؟

 تویی که « می روی » و باز هم نمی گردی

 و من که تا به ابد می سپارمت به خدا

*مهدی زارعی

                                         «پریسا جعفری »